ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Άλλη μία επικοδομητική βδομάδα τέλειωσε!Τι απόμεινε;Το τσίκνισμα της Πέμπτης με φίλους-για πόσο ακόμη; όχι το τσίκνισμα,οι φίλοι εννοώ-,η διδασκαλία σε βαριεστημένους εφήβους και συνάμα ταλαιπωρημένους από το βαρυφορτωμένο πρόγραμμά τους, η γκρίνια για κακώς κείμενα εκπαίδευσης, υπαρξιακές αναζητήσεις και συζητήσεις με τη γυναίκα μου που δεν καταλήγουν πουθενά.
Υπάρχει και το ευχάριστο:ανακάλυψα πως έχω ταλέντο στην υποκριτική (με την τεχνική σημασία του όρου,γιατί με την ηθική όλοι λίγο πολύ επιδιδόμαστε, σωστά;). Ερμήνευσα στην τάξη τον Γεώργιο Α' που αναγγέλλει στον ελληνικό λαό την "αναπόδραστη" κήρυξη του πολέμου κατά των Οθωμανών ( Α Βαλκανικός) και άρεσε στα παιδιά. Εκτός από το ότι θυμούνταν καλύτερα τις προφάσεις που επικαλέστηκε για την κήρυξη, μου είπαν ότι έχω ταλέντο!
Η ματαιοδοξία μου για άλλη μία φορά εκτοξεύθηκε, φόρεσα, όμως, το προσωπείο του σεμνού και ταπεινού ( τί μου θυμίζει;) καθηγητή και αποποιήθηκα των θετικών σχολίων. Ένοιωσα ωραία όμως γιατί τους άρεσε και με ανέβασε. Ψιλοψώνια ή απλώς ψάχνουμε την επιδοκιμασία από τα παιδιά για να χαρούμε λίγο στο δύσκολο έργο που επιτελούμε;
Έφαγα βέβαια και τη φόλα μου, αφού άλλος τις μαθητής σχολίασε για το σημερινό μάθημα της λογοτεχνίας: "α, ωραία, να κοιμηθούμε". Με ενόχλησε, αλλά λέει την αλήθεια! Μόνο η "μετ' ήθους" ανάγνωση και η μαιευτική τέχνη δεν αρκούν. Το πήρα προσωπικά και εφάρμοσα, λοιπόν, μία τεχνική η οποία απορρέει από τη θεωρία της αναγνωστικής ανταπόκρισης των Iser & Jauss. Είχε περισσότερη επιτυχία, ομολογώ. Αλλά τα όπλα στη φαρέτρα δεν είναι πολλά για τον εκπαιδευτικό